Ο William είμαι Σέρ, από τη reception. Το αυτοκίνητο σας είναι στην είσοδο, οι αποσκευές σας έχουν τοποθετηθεί και ο James σας περιμένει.

Ευχαριστώ William. Κατεβαίνω σε λίγα λεπτά.

Κοίταξε γύρω του ρίχνοντας μια τελευταία ματιά. Σαν νάθελε να βεβαιωθεί ότι, με την επιστροφή του, θα τα ξανάβρισκε όλα στη θέση τους. Φύσηξε τον καπνό, έσβησε το τσιγάρο, κι’ έστρεψε το βλέμμα του έξω από το παράθυρο. Έξω, απλωνόταν ένα υπέροχο θέαμα. Οι ουρανοξύστες του Μανχάτταν, ψηλοί και αγέρωχοι. Ο τεράστιος μεγαλοπρεπής όγκος τους, πάντα του προκαλούσε ένα δέος. Ένα χαμόγελο φάνηκε να διαγράφεται στα χείλη του. Σαν νάθελε να αποχαιρετήσει τους ουρανοξύστες, τα φιλαράκια του, όπως χαϊδευτικά τους αποκαλούσε.

Ποτέ δεν σκιαζόταν τα ύψη. Αθελα του, έφερε στο μυαλό, εικόνες ευχάριστες, της παιδικής, ανέμελης ηλικίας. Παιδί τότε, πολλά χρόνια πρίν, σκαρφάλωνε στα βράχια του Ταϋγετου, πίσω στην αγαπημένη του πατρίδα. Σαν μικρό αγριοκάτσικο, αναρριχώταν από βράχο σε βράχο μέχρις ότου φτάσει στην κορυφή. Τότε, σαν έφτανε, τότε μόνο γύριζε πίσω να δεί από ψηλά, κάτω, χαμηλά, απλώνοντας το βλέμμα σε όλο το απέραντο του κάμπου πέρα, ως εκεί που μπορούσε να φτάσει η παιδική του ματιά. Ωραία ήταν τα χρόνια εκείνα. Ωραία και ανέμελα.

  Από τις σκέψεις και τις θύμησες τον έβγαλε η φωνή της οικονόμου του, της Λώρας.

Κύριε Δημήτρη, θέλετε κάτι άλλο? ρώτησε. Ο James είναι έτοιμος, σας περιμένει.

Όχι Λώρα, της απάντησε. ‘Οχι γλυκειά μου, δεν χρειάζομαι κάτι, δεν φαντάζομαι να έχω ξεχάσει κάτι. Να μου προσέχεις τα φιλαράκια μου όσο θα λείπω. Α! και τα γεράνια, μην τα αφήσεις να μαραθούν!

Γυρνώντας την αγκάλιασε και την φίλησε τρυφερά στα μάγουλα. Η Λώρα τον φίλησε στο μέτωπο, και προσπαθώντας άσκοπα να κρύψει ένα της δάκρυ, του είπε.

Όχι, κύριε Δημήτρη μου, δεν θα τα αφήσω να μαραθούν. Να μου φιλήσης την μητέρα σου και να την διαβεβαιώσεις ότι σε προσέχω σαν νάμαι αυτή, σάν νάσαι δικό μου παιδί.

Τό ξέρει πάρα πολύ καλά Λώρα, έστω κι άν δεν το παραδέχεται. Αλλά, μην ξεχνάμε ότι είναι αυτή που είναι, και δύσκολα τώρα πιά να αλλάξει. Θα την φιλήσω εκ μέρους σου και μέχρι τότε έχω καιρό να σκαρφιστώ κάποια καλή δικαιολογία στο επίμονο της ερώτημα “γιατί δεν έφερες τη Λώρα και τον Τζώρτζ αυτή τη φορά μαζί σου?”. ‘Ετσι γλυκειά μου?

Ο Δημήτρης της χάϊδεψε το μάγουλο, φροντίζοντας να σκουπήσει εκείνο το δάκρυ, και σαν αιώνιο σκανταλιάρικο παιδί, της έστειλε ένα τελευταίο φιλί φυσώντας το με τα δάκτυλα στα μάγουλα της.

Γειά σου γλυκειά μου Λώρα, θα προσέχω τον εαυτό μου, μην ανησυχείς για μένα.

Σε λίγα λεπτά βρισκόταν κάτω στην είσοδο.

Γειά σου William! Να προσέχης όσο θα λείπω, ΟΚ?

Ο William του έσφιξε το χέρι με ένα πλατύ χαμόγελο, αποχαιρετώντας τον.

Κύριε Δημήτρη, εσείς να προσέχετε, οι Ερινύες και οι Αφροδίτες από ότι μαθαίνω, βρίσκονται παντού, σε όλη την Ελλάδα!

Και του έκλεισε το μάτι πονηρά.

Ο James του άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.

Σε μία ώρα περίπου θα βρισκόταν στο JFK. Και μετά…..

Μετά θα βρισκόταν στην πατρίδα, στο σπίτι. Στο αγαπημένο πατρικό στη Μάνη, στον Ταϋγετο, στα χωράφια, στους απέραντους ελαιώνες, τα αμπέλια. Σε ένα γλυκό, οικείο χώρο. Σε ένα απέραντο αγαπημένο, γνώριμο τοπίο.

Η ώρα πλησιάζει Κυρία.

Ο κύρ-Γιάννος απευθύνεται στη Κυρία του, χαμηλώνοντας το βλέμμα. Πάντα το έκανε αυτό ο κύρ-Γιάννος. Μια ζωή. Από μικρό παιδί, από τότε που μπήκε στη δούλεψη της Κυρίας, μέχρι σήμερα, σαρανταπεντάρης τώρα πιά. Κι΄από σεβασμό, κι΄όχι από ντροπή, ούτε από τύψεις. Περήφανος ήταν πάντα. Μια ζωή. Γνήσιος Σπαρτιάτης.

  Η Κυρία. Λυγερόκορμη. Απόγονη των Παλαιολόγων. Περήφανη Μανιάτισσα. Στους τρόπους και στο φέρσιμο, αληθινή αυτοκρατόρισσα. Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, κατάλοιπα μιας αλλοτινής, αλλά όχι λησμονημένης, εποχής. Το πρόσωπο της σκαμμένο από τα χρόνια, να αποπνέει μια ήρεμη γλυκύτητα. Ισως το απαλό φώς του ήλιου που έδυε, ίσως η αντανάκλαση του ίδιου του φωτός στα μάτια της που τρεμόπαιζαν. Ισως η σημερινή ημέρα.

Ναί, Γιάννο, η ώρα πλησιάζει, απάντησε χωρίς να γυρίσει πίσω της.

Στεκόταν, ολόρθη, μπροστά στο ανοικτό παράθυρο που έβλεπε στη μεγάλη αυλή και στον κήπο. Το αγαπημένο της σημείο στο καθιστικό. Τα μάτια της τρεμόπαιζαν. Άλλοτε έριχνε το βλέμμα της χαμηλά, στο κτήμα, στον κήπο, άλλοτε αγνάντευε πέρα, ψηλά, τον Ταϋγετο. Περήφανο βουνό κι΄αυτό.

Το αυτοκίνητο είναι έτοιμο Κυρία.

Απάντησε ο κύρ-Γιάννος.

Σε λίγο, θα πρέπει να ξεκινήσουμε, έχουμε δρόμο μπροστά μας. Η πτήση από τη Νέα Υόρκη φτάνει στην ώρα της, από ότι έχω μάθει, Κυρία.

Φωτό > mani.org.gr

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ >

Όχι, δεν το ξεχάσαμε! Η ιστορία και τα καμώματα του μικρού λοστρόμου συνεχίζονται. Γι’ αυτό το λόγο, η δημιουργία και η ύπαρξη αυτής της ΝΕΑΣ κατηγορίας. Για το ιστορικό, παραθέτουμε επαναλαμβάνουμε το πρώτο επεισόδιο. Η ιστορία, συνεχίζεται!  

17 September 2007 >>> Τα τηλεγραφήματα πέφτουν βροχή, το ένα μετά το άλλο. Τα τηλέφωνα κτυπούν αδιάκοπα και οι ιστοσελίδες των πρακτορείων ανανεώνονται διαρκώς. Υπήρξε, κάποια δεδομένη στιγμή, μια πληροφορία, ανεξακρίβωτη δυστυχώς, ο νεαρός δημοσιογράφος στην αναμπουμπούλα και τον πανικό που του επικρατούσε δεν την διασταύρωσε, που έλεγε ότι πιθανόν ο Λοστρόμος να μην έφτανε σήμερα στην Ελλάδα. Η πληροφορία έλεγε επίσης ότι η πτήση του Λοστρόμου πρός Αθήνα, θα καθυστερούσε για ανεξακρίβωτες αιτίες.

Μήν τυχόν, ο Λοστρόμος ήταν μέλος σπείρας ναρκωτικών? Μήν τυχόν ο Λοστρόμος συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης γιατί δεν είχε τα απαραίτητα χαρτιά? Μήπως έπεσε θύμα απάτης? Ή απλά, έχασε την πτήση του?

Σαν χαζούλης μου φαίνεται, αναλογιζόταν ο νεαρός δημοσιογράφος.

Μα που στο διάολο πήγε, γιατί δεν μπορώ να μάθω την ακριβή ώρα άφιξης του? Αυτό το αποκλειστικό άρθρο και συνέντευξη, είναι ικανά να μου αποφέρουν ένα βραβείο Πούλιτζερ!

Έλεγε και ξανάλεγε ο δημοσιογράφος, στην προσπάθεια του να πείσει τον εαυτό του - και τα αφεντικά του - ότι κάνει καλά τη δουλειά του.

Με γοργό βήμα κατευθύνθηκε πρός το μπάρ του αεροδρομίου. Εσπευσμένα χρειαζόταν μια κόκα-κόλα ζέρο για να έρθει στα σύγκαλα του. Άσε το ότι το λαρύγγι του είχε στερέψει από το σάλιο. Η δίψα και η θεραπεία της, τη δεδομένη στιγμή της ώρας, είχαν μεγαλύτερη σημασία για αυτόν. Η μέρα προμηνυόταν μακρά, πόσο μάλλον αν χρειαζόταν να περιμένει και το βράδυ. Ποιό βράδυ όμως? Ποιάς ημέρας? Βασανιστικά ερωτήματα.

Την στιγμή που ήταν έτοιμος να αρθρώσει τις λέξεις “μια κόκα-κόλα ζέρο παρακαλώ” το κινητό κτυπά και πάλι δαιμονισμένα. Η απόκρυψη αριθμού τον ξαφνιάζει αλλά και τον χαροποιεί ταυτόχρονα. Χαμογελά με ένα σαρδώνιο χαμόγελο. Η καρδιά κτυπά γρήγορους ρυθμούς. Το στομάχι γίνεται πέτρα.

“Καλαμίδης, λέγετε!” απαντά με γρήγορο ρυθμό.

Ταυτόχρονα κάνει νόημα στον σερβιτότο για την κόκα-κόλα ζέρο. Από το άλλο άκρο ακούγεται, σχεδόν ψελλιστά, μια φωνή παραμορφωμένη. Φαινόταν σαν να έφτανε από χιλιάδες μίλια μακρυά, όχι, στάσου, από το άλλο άκρο της γής. Δύσκολοι καιροί για μπλού-τουθ και σκάϊπε.

“Καλαμίδης! Λέγετε! Δεν ακούγεστε καλά!” φωνάζει φανερά εκνευρισμένος.

“Με ακούς τώρα?” ρωτάει η άλλη φωνή στο άλλο άκρο της γής.

“Οχι, όχι! Δεν σας ακούω καλά. Καθόλου καλά! Ξανακαλέστε και πάλι!”

Μετακινείται, μήν τυχόν το σήμα καλυτερεύσει, και στην απότομη κίνηση του, σπρώχνει με τον αγκώνα το ποτήρι με το αναψυκτικό. Το πολύτιμο αναψυκτικό - θεραπεία της δίψας του.

“Φτού! Να πάρει!” φωνάζει έξαλλος.

Κακός οιωνός. Κακά μαντάτα θα ακούσει, σκέφτεται. Σαν προληπτικός που είναι, σταυρώνει τον κόρφο του. Το κινητό ξανακτυπά!

“Καλαμίδης! Παρακαλώ λέγετε!” απαντά αμέσως.

Το σήμα, σαν νάχε καλυτερεύσει τώρα!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ >>>

Ηδη, ο δαιμόνιος δημοσιογράφος, ή reporter κατά την επικρατούσα ορολογία, του τετραδίου, βρίσκεται στο αεροδρόμιο για να καλύψει ειδησεογραφικά την άφιξη του Λοστρόμου. Της Αυτού Μεγαλειότητας του Λοστρόμου του Πρώτου, παρακαλώ!

Διαβάστε περισσότερα στο >

http://moncahier.wordpress.com/Λοστρόμος/

Έπεται συνέχεια! Μην χάσετε τα επόμενα [δολοφονικά] επεισόδια της ιστορίας του Λοστρόμου!

> σε λίγες ημέρες η ΝΕΑ σελίδα του τετραδίου “Ο Λοστρόμος” θα κάνει την επίσημη άφιξη της.

> Να είστε όλοι εκεί, να την υποδεχθείτε, με κόκκινο χαλί, μπάντες, παπαράτσι, φωτογραφικά φλάς, λιποθυμίες, παντζουρλισμό, ροδοπέταλα, λόγους και θούρια, τιμητικό απόσπασμα Ευζώνων και Αμερικανών Πεζοναυτών, Πατριαρχικές ευλογίες και πολλά άλλα χάπενιγκς!

> Μεταξύ των επίσημων καλεσμένων που θα υποδεχθούν τον Λοστρόμο, περιλαμβάνονται

• ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας,
• ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας,
• ο Τζώρτζ Μάϊκολ,
• ο Σέρ Έλτον Τζών,
• η μικρή και αξιολύπητη Τιτίκα από τα Άγραφα η οποία και θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας,
• ένας μπλόγκερ από την Ελληνική και ένας από την Διεθνή Μπλογκόσφαιρα,
• ο Μάττ Ντέϊμον,
• ο Ντάνιελ Ράντκλιφ, γνωστός ως και ο Μικρός Μάγος Χάρι Πότερ,
• οι Πρίγκηπες Χάρι και Γουϊλιαμ της Αγγλίας,
• ο Πρίγκηπας Αλβέρτος Στάϊνχάζουμεναγκουμ του ομώνυμου Οίκου της Βαυβαρίας [καμμιά σχέση με τον Αλβέρτο του Μονακό]
• και πολλοί άλλοι γαλαζοαίματοι, καθώς και από άλλους Υψηλούς Οίκους [και εν πάσει περιπτώσει ίσως και από Οίκους Ανοχής]
• η Μπρίτνεϊ Σπίαρς,
• η Λαίδη Μάκβεθ η Λαίδη Κάϊλι Μινόγκ μετά της αδελφής αυτής,
• το ζεύγος Ντέϊβιντ Μπέκαμ
• και πολλοί, μά πάρα πολλοί άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι, του Διεθνούς Τζέτ Σέτ και Αίρ Μπάς καθώς και του Μετρό Σταθμός Ακρόπολις, και των Πολυκαταστημάτων Χάρροντς Νότος Γκάλερις όπου στον έβδομο όροφο μπορείς να φάς και να πιής - τώρα με πιστωτική κάρτα, θα σας γελάσω - με θέα την Ακρόπολη.

> Αναμενόμενη ημέρα και ώρα της άφιξης της Α.Μ Λοστρόμου του Πρώτου, θα σας ανακοινωθεί σύντομα!

Και εν πάσει περιπτώσει, η Α.Μ. ο Λοστρόμος ο Α’ θα είναι εδώ την Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου του σωτηρίου έτους 2007!

Σχετικοί Σύνδεσμοι > http://moncahier.wordpress.com/Λοστρόμος/